Bence koptu kıyamet

Nedendir bilinmez son zamanlarda hepimizde bir boşvermişlik. Bir acelesizlik. Bir sona varım gibi. Kıyamet denen illet koptu da ben mi habersizim bilmiyorum.

Sabah kalkıyorum, bakıyorum camından küçük odamın. İnsanlarda bir hevessizlik. İşe gidişlerde bir yılgınlık. Ekmeğini almış gelen komşu amca da bir umutsuzluk.

Çok mu alıştık dersiniz vurdum duymazlıklara. Artık bizi tetikleyen tek bir fişekte mi kalmadı acaba.

Çok değil ya. Birazcık eskiden, mesela üç yada beş ay öncesinden anımsıyorum da. O amca ekmeğini aldığında fırınından. Kenarından koparıp yiyerek giderdi evine. Yüzünde kocaman bir gülümseme.

Bir telaş mı vardı sanki ne. O günlerde işe gidiş gelişlerde. Ne oldu, hani bakkalın hayırsız oğlu, karşı mahalledeki manikurcu kıza sevdalandıydı. Kapıcı gelip gidip sevdalarını anlattıydı.

Üzerinden kocaman bir asır mı geçti dersiniz.

Şaşıracaksınız ama martı larda bile o telaş yok artık inanın bak, vallaha da billaha.nedeni belli. Balık yok artık ortalarda besbelli.

Gerekmedikçe konuşmuyoruz da pek artık. Çenesi düşük yaşlıları bile özledim hattasında.

Sabah kalktığımda evdeki o bağırış, can hıraş figan ları pek bir arar oldum son zamanlarda. Dışa yansıyan, üst kattaki çocukların bardakları cam dan atmasına bile razıyım da. Nedendir bilinmez, pek bir suskun olduk son zamanlarda.

Kolay kolay artık kriz felan da demiyor insanlar. Herkes kaderine razı. Ölü toprağı dedikleri bu mu olmalı.

Silkinsek geçer mi acaba. Sustuğumuz için mi daha çok yazıyoruz artık. Bunun için mi hepimiz resimlere verdik kendimizi. Neden gözümüzü açtığımız anda, ilk işimiz çayı koymakken ocağa. Bıraktık ta koştuk ekranlarımıza.

Sanki biraz geç açarsak kararıverecek dünya.

Bir olmaz olsa mesela. En geç yarın sabah. Gülerek kalkıversek yataklarımızdan. Ve dahi sesleniverse en üst kattaki. “kapıcı Osman efendi nerde kaldı ekmekler, hani benim sabah gazetem” düş mü dersiniz bu.

Hepimiz kendi düşlerimizi kuralım hadi. Hemde bu geceden. Sabahların düşlerini hemi de.

Hadi biraz gelelim kendimize. Biraz daha sesler verelim. Yine konsun ocaklara sabah demlikleri. Ve yine kavgalarımız olsun sevmeler üzerine.

Sevgiyle
Melekkk.