Bir çocuk ağlıyor gözlerimde.

Bir çocuk elinde bir bez parçası siliyor burnundan akanları. Etrafına bakıyor, ya gören olduysa. Gözlerinde eser yok yaşlardan, belli, akıtıvermiş içerisine bilinmeyen bir yerlerinin.

Yalnız. Oracıkta bir çocuk. Yalnızlığının çaresizliğini bilmeyecek yaşta henüz oysaki. Etrafına bakınmakta. Kimi görmek istediğini besbelli henüz kendi de bilmemekte.

Kalkıyor tren raylarının yanındaki tümsekten, atlamayı deniyor; ufacık bedeni karşısında kendine çok büyük gelen duvardan.

Ne nereye gideceği belli, ne yalnızlığının çaresizliğini bilecek durumda.

Atlıyor atlamasına da, diz kapaklarındaki sürtünmelerden birazdan süzülecek sıcacık kan ın bile ayırdında olmayacak korkarım.

Kalkıyor, dizlerindeki toprak kum karışımlarını o küçük siyah a yakın elleriyle silip yola düşüyor.

Ve kaybolana dek bakıyorum arkasından……….umutsuz bir gidiş…. Bir sahipsizlik içinde. Yerleşiyor göz bebeklerime.

Bir köpek, şansının doruklarında. Yeni olmuş yavruları henüz ya iki yada üç günlük. Kendinden biraz daha küçük yavrularının yanında. Sahibi seslenmekte “gel bakalım yemeğin hazır”. Önce yerinden doğruluyor. Yavrularına bakıyor. bir hamle yapıyor bulunduğu temiz sepetten çıkmak için, yok çıkmıyor. Çıkamıyor. Yavruları oracıkta ya.
Biri gelir de kendisi yemeğini yerken, yavrularına sahip çıkıverirse. Ya döndüğünde bulamazsa onları yerinde. Vaz geçiyor. Ama aç ve emzirmesi gerek iki minik yavruyu. Tekrar bir hamlede süslü sepetinden çıkıyor. Sahibininin gösterdiği yerde yemeğine bakıyor. geri dönmesi anında oluyor.

Karnı aç diyor süslü sahibi. Ama köpek yemiyor. Yiyemiyor.

Son karar alınıyor. Yemek sepete konacak.

Sepetinde, yavrularını emzirirken yiyor bir hamlede önüne konanları.

Günlerdir böyle diyor sahibi. Ya burada yemek istiyor, ya da aç kalacak.

Düşünüyorum. Bir çocuk, iki köpek yavrusu. İki köpek yavrusu, bir çocuk.

İçinden çıkılması nasıl zor.

Melekkk.