Yalandan olmasın yanaklarımızdaki kırmızı

Bayılıyoruz birilerine bir şeyleri yalan yanlış anlatmaya. Hiç utanmıyoruz, yüzümüz kızarmıyor bunları yaparken. Hiçbir ortak yanımız olmayan insanlara sadece sevimli görünmek adına. Fikirleriniz ne güzel size kesinlikle katılıyorum derken yüzümüzde en ufak değişiklik olmuyor.

Bir iki yüzlülüktür gidiyor. İşimizi sevmiyoruz ama sadece ay sonlarında alınan bedel uğruna seviyormuş gibi yapıyoruz. Yani demiyoruz ki yahu ben bu işi sevmiyorum ama para kazanmam gerek bende bunun için günümün belli saatlerini satıyorum.

Sevmediğimiz komşumuzu gördüğümüzde günaydın demiyoruz, o yetmezmiş gibi arkasından bir dolu söz de söylüyoruz. Ama bir diğer komşuyu çekiştirmek istediğimizde ama bak o senin gibi cana yakın değil diyoruz.

Yalana çok da karşı değilim aslında. Ben de söylerim üstelik. Yüzündeki sivilceyi kocaman bir deri parçası olarak gören çocuklarıma sana çok yakışıyor o sivilce derim. Bu da bir yalandır. Ama fikrine katılmadıklarıma, ben sana katılmıyorum da derim bunun yanında. Beni fikrine katıldığım için sevecekse sevmesine gerek kalmamalıdır çünkü.

Ama ağrına gidiyor insanın yalanlar. Pembesi mavisi beyazı gibi renkleri de olmaz yalanın zaten. Kendimizce renkler takmamız pek bir gereksizdir.

Hanı sanmayın ki ben de çok doğru bir adamım. Ne tuhaf bakışlarım, ne anlamsız çatışmalarım da vardır. İnsana dair olanların tümü bende de var anlayacağınız.

Ama gözümün içine baka baka yalan söylenmiyor mu öyle anlarda bir potin in saten ipten bağlarından daha kolay çözülüveriyorum. Çok bilirim birinle konuşurken yüzüne kusmak istediğim zamanları. Kusarsam ne yaparlar, yada ben nasıl kusarım bilmiyorum tabiî ki. Ama bunu söyleyiveririm de bazen. Yüzüne kusmak istiyorum ne olursun bu konuşmaları yapma derim.

Aman en kötü insan da ben oluvereyim ne olacaksa artık.nasılsa en iyi insan Nobel i yok.

İnanın yalanların bir dolusunu artık umursamıyorum bile. Kanıksadım. Adeta doğruları söylediklerinde şaşırıyorum.

Ama yinede alışamadım yalan ın duyguları satacak cinsten olmasına. Kocaman kocaman insanların bir gün seviyorum deyip te ertesi gün hiç söylememiş davranmalarına. Hani öyle bir şey hiç olmamış. Hayatlarında ilk kez gördükleri bir uzay canavarıymış gibi bakışlarına.

Kandırılmanın en acı yönü bu olsa gerek. Aman gözünüzü seveyim bende dahil olmak üzere hepimiz yalanları söyleyelim, istiyorsak adlarda koyalım. Oranj yalan pespembe yalan uzat gitsin adlarını işte.

Ama yalvarıyorum. Duygusuzlaştıracak yalanlara son verelim artık. Kimse bizden kendisine seviyorum dememizi felan beklemiyor. Üstelik bekliyorlarsa da kendi dertlerine yansınlar. Tutalım biraz dilimizi. Ve söylediğimizde ise gerçek olsun. Yarın kendi yalanımız bir uzay canavarına dönüşmeden, bugünden tutuverelim dilimizi de bir yalan yüzünden yüzlerine bakamaz hale gelmeyelim.

Sahici sözlere sevgimle
Melekkk