bir kadın oğlu için gandhi’ye gelir ve “lütfen gandhi” diye yalvarır, “oğluma söyle şeker yemeyi bıraksın.”
mahatma düşünür ve der ki; “iyi kadın, iki hafta sonra oğlunla yine gel.” şaşıran kadın denileni yapacağını söyler, teşekkür edip gider.
iki hafta sonra oğlu ile birlikte geri gelir. gandhi çocuğun gözlerinin içine bakar ve ona “şeker yemeyi bırakmalısın oğlum.” der.
kadın minnetdar ve oldukça şaşırmış: “bunun için neden iki hafta bekledim? o zaman da aynı şeyi söyleyebilirdin.”
“iki hafta önce” der gandhi “kendim şeker yiyordum.”

Adamin biri Afrikada safariye cikarken yanina minik kopegini de almis. Minik kopek; bir gun ormanda dolasip, kelebekleri kovalar, cicekleri koklarken kayboldugunu farketmis.

Türkiye’de yerel radyoların patlama yaptığı dönemlerde Mersin’de bir radyoda çalışıyordum.

Bir gün bilim adamlarının kafalarına esmiş, çok enteresan bir deney yapmışlar… Önce bir kafesin tavanına bir hevenk muz asmışlar. Sonra bu kafese hiçbir şeyden habersiz beş zavallı maymuncuğu doldurmuşlar. Muzu gören maymunların gözleri parlamış tabii. Hemen birisi atılmış, kafesin tellerine tırmanarak muza doğru seğirtiyormuş ki… dışarıdan tazyikli su tutarak maymunu aşağı indirmişler. Gariban, başına ne geldiğini pek anlamamakla beraber paldır küldür yere inmiş. Derken öbürü atılmış muza, tabii onu da ıslatmışlar hemen. Öbürü, öbürü ve hepsi aynı şekilde ıslatılmışlar böylece. Ve sonuçta, tavanda sallanan enfes muzlar ve onları almaya cesâret edemeden altında bekleyen beş ıslak maymundan müteşekkil bir manzara çıkmış meydana.

Hamo dayı tramvaya binip evine gitmek ister. Şehir içinden ve seyrederek akşam saatinde ışıklı Hanauerlandstrasse üzerinden yavaş, yavaş seyrederek, Ost Bahnhof’un yakınından süzülüp sona yaklaşmaktadır. Kafası çok dalgın, daha o zamanlarda yani yetmişli yıllarda eşini ve çocuklarını da getirmemiştir. Şehrin ana merkezi Kaiser strasse’da kırmızı ışıklı dükkanları gezip yorulmuştur. Aklına hep memleketi takılmaktadır ve onların hayali zaman zaman unutturur yolu. Belli, ama bu gün unutmamıştır yolu doğrudur.

Yıl 1986 veya 1987 olması gerekir. Biz gıda toptancılığına soyunduk, beş ortaklı bir şirket kurduk. İlk işimiz yeşil mercimek, nohut, fasulye, vb şeyler oldu. Yeşil mercimeği Avusturya’lı Türk firmasından aldık ama bizim ortağımızın verdiği mal idi. Uzun süre durunca kurtlanmış parayı da ödeyemeyince mercimeği geri aldık. Az da değil otuz iki ton, onu başımızdan devredene kadar çok sorun çıktı.

Çiftçi çok kötü bir yıl geçirmiş..
Ektiği bütün mısırlar perişan olmuş, buğday deseniz öyle, elinde
satabileceği tek geçinebilme ümidi armut var.
Doldurmuş sepete tutmuş şehrin yolunu..
Karşısına çıkan ilk evin kapısını çalmış, kapıyı tamamen içini gösteren
tülden sabahlık giymiş bir sarışın açmış,
Seksi bir ses tonuyla
‘Evet tatlım..’ demiş, ‘Senin için ne yapabilirim?..’
Bir an şaşkınlığından kurtulup
‘Satılık çok güzel armutlarım var..’ demiş yaşlı çiftçi..
Adamın heyecanlandığını hisseden afet oyununa devam edip sabahlığın üst
kısmını açıp
‘Armutların bu kadar iri ve sert mi?..’ diye sormuş..
‘Ahh.. Evet..’ demiş çiftçi inleyerek,
‘Gerçekten çok güzel ler..’
Sabahlığın kemerini tamamen açıp bütün vücudunu göstermiş fıstık,
‘Bu kadar iştah açıcı mı armutların?..
‘ Başlamış yaşlı çiftçi ağlamaya..
‘Neden o gözyaşları bir tanem?..’
‘Bayan..’ demiş çiftçi hıçkırarak,
‘Süne zararlısı’ buğdayı perişan etti,
‘Kımıl iti’ mısırı berbat etti,
Orospunun teki de armutlarımı bedavaya alacak..
Ben ağlamayayım da kimler ağlasın?..

Çorum ilk öğretimden diplomalarını alan, iki, karı koca öğretmen arkadaş, ilk tayinleri Hakkari’ye çıkınca sevinirler, çünkü, toplumcu bir çizgiye sahiptirler. 1970’li yıllarda birazda bu düşünceyi savunmak cesaret işidir. Buna rağmen, pratik olarak doğu bölgesine hizmet etmek onlar için bir şereftir.

Bir toptan gıda firmasının temsilcisi olarak, dağıtım ve pazarlama yaptığım dönemde, firmamızın büyük ortağı, İsmail Hoca, bizim reklama ihtiyacımız var, eğer zamanın olursa, bir ara uğrada, bedava dağıtılan reklam gazetelerine bir ilan ver, dedi.

Hikayenin kahramanı yine, arkadaşım Hasan, zaman zaman garip, bazen de hırçın, bazı zamanlarda mizahçı.

Bir akıl hastanesini ziyareti sırasında, adamın biri sorar:

Yıl ve ay takriben, 10.10.1984 olması gerekir, Bonn şehrinde ki, o zaman başkentti, atom füzelerine karşı eylem hazırlığı içinde, ayın dokuzu öğleden sonra, hareket edip, akşama şehrin meydanına ulaştık.Çok büyük bir eylem olacağı için, biz on kişi kadar çalışacak personeli oraya getirdik. Doğaldır ki, satış yapacağımız minibüs ve özel araçları da meydana
yerleştirdik.

Seksenli yıllarda, Frankfurt kenti, Rödelheim bölgesinde, araç parçaları üreten bir firma önünde, bildiri dağıtmaktayız. Bildirinin içeriği Kürt sorunuyla ilgili, kapıdan çıkan tüm işçilere, tek, tek bildiri uzatmaktayız.
Bildirisini alan gitmekte içeriye, önceden giren, vardiya değişen işçilere bildiri dağıtımı bitmişti. Çıkanlarda bitmek üzereydi.
Nerede var nerede yok, tanıdık bir Laz genci geldi.
- Kolay gelsun ağabeyler daa.
- Sağolasın genç gel, buyur.
- Ne yazayu içunde.
- Oku bak görürsün.
İçeriğini okuduktan sonra;
- Pak, ben komunüzme evet deyrum, ama, Kürte demeyrum.
- Niye dostum, onların bir çok sorunu var, en azından dilini, müziğini, yazısını serbestçe yazsın. Biz burada yabancıyız, bizimde sorunlarımız onlarınkine yakın.
O nedenle onları daha çok anlamamız lazım, değil mi?
- Ben anlamayrum, istemuyrum, o kadar, deyrum.
- Sana, bir soru, sen, Lazmısın? Türkmüsün?
Birazda muziplik olsun diye soruyorum, ne cevap verecek diye.
- Lazum daa.

Bu hikaye, Frankfurt şehrinde, seksen dörtlü yıllarda, bir futbol maçında, karşılıklı sataşmalarda, sözlü sürtüşmede geçer.